Alfred Wielki (871-899) rozpoczął panowanie w czasie, gdy większa część Anglii znajdowała się w obrębie władztwa duńskiego, tworzącego tzw. Danelaw, jak nazywano od czasu Kanuta obszary angielskie objęte rządami Duńczyków. W Anglii środkowej i północnej rozwijała się kolonizacja duńska, na południu armie duńskie atakowały Wessex. Wprawdzie udało się Alfredowi w 876 r. chwilowo powstrzymać ataki wikingów, jednak już w 878 r. doznał niepowodzeń i wielu możnych anglosaskich uznało królem wodza duńskiego Guthruma. Sam Alfred musiał szukać schronienia w niedostępnych lasach i moczarach zachodniej Anglii. Po zgromadzeniu zaciągów pospolitego ruszenia przystąpił do przeciwuderzenia, odnosząc w 878 r. zwycięstwo pod Edington, które być może zadecydowało o dalszych losach Anglii. Guthrum zobowiązał się wówczas wycofać z Wessexu, a nawet przyjąć chrześcijaństwo.Wycofał on swoją armię do East Anglia, gdzie przystąpił do osiedlania swoich wojowników. W 884 r; duńscy koloniści z East Anglia, Mercji i Northumbrii przyszli z pomocą swoim współ-plemieńcom zza morza, którzy ponownie zaatakowali Anglię, tym razem od strony Kentu. Po krwawej walce Alfred i tym razem odniósł zwycięstwo i zajął w 886 r. Londyn,