Historia Anglii
gry
Kontakt
GeowłókninaCiekawy fragment
Parkiet Podbój anglosaski różnił się zasadniczo od rzymskiego. Była to wędrówka ludów, migracja całych szczepów w celach zdobywczych i osadniczych. Inny też był stosunek do ludności tubylczej, którą Anglosasi częściowo wytrzebili, a przede wszystkim wyparli na tereny górzyste, w pewnym stopniu zamienili na ludność niewolną. photoshopMapa Strony
POCZĄTKI NAJAZDÓW DUŃSKICH
dieta przy nietolerancji lakto Wcześniejsze dzieje Wessexu, bliżej znane od drugiej połowy VI w., w niczym nie zapowiadały jego wybitnej roli w dziejach Anglii IX w. Nigdy nie przypadła jego królom rola Bretwalda, a ekspansja polityczna Wessexu rozwijała się przez długi czas tylko na małą skalę i nie przyniosła początkowo trwalszych rezultatów. Po nieudanych próbach tego rodzaju ze strony króla Ceawlina pod koniec VI w. Wessex znalazł się pod wpływami Mercji, potrafił jednak zachować sporą niezależność i rozwinąć ekspansję i kolonizację na południu, na obszarze Somersetu, Dorsetu i Devonu. Władca Wessexu Cadwalla (685-688) z powodzeniem wywierał wpływ polityczny w królestwach Sussex, Surrey, Kent i na wyspie Wight. Największym jednak królem Wessexu był przed IX w. Ine (688-726), który utrwalił się w historii nie tylko jako zręczny polityk, ale i prawodawca. Ine umocnił władzę królewską na dość luźno dotąd związanych ze sobą ziemiach Wessexu i terenach sąsiednich, popierał działalność Kościoła, sojusznika władzy królewskiej w pracy organizacyjnej.
W 690 r. Ine wydał słynny kodeks praw, który w odróżnieniu od wcześniejszych jest nie tylko zbiorem kar i sankcji, ale dziełem wybitnego władcy, rozumiejącego konieczność pogodzenia praw starych i nowych w celu wzmocnienia władzy królewskiej, ugruntowania jednolitej administracji i roz-powszechnienia chrześcijaństwa.
Pozycjonowanie google