meble biurowe Zanim przedstawiony zostanie ostatni rozdział w historii najazdów duńskich na Anglię, ukoronowanych w 1016 r. zajęciem tronu angielskiego przez Kanuta Wielkiego, kilka słów należy poświęcić roli tych najazdów w politycznej, społecznej i kulturalnej historii Anglii. Warto zastanowić się nad tym, jaki wpływ wywarli Duńczycy na proces kształtowania się państwa i społeczeństwa angielskiego.
Dawniejsi historycy skłonni byli do bagatelizowania znaczenia elementu skandynawskiego w rozwoju Anglii. Nowsze badania wykazały jednak dość poważne znaczenie najazdów duńskich. Kłopoty sprawia jedynie ilościowe określenie tego zjawiska, trudno uchwytnego ze względu na nieliczne źródła, jakie zachowały się z tego okresu.
Rozmiary wpływów duńskich wyznaczała przede wszystkim granica Danelaw, obszaru zajętego przez Duńczyków i w pewnym stopniu skolonizowanego. Wielka armia duńska, która łupiła Anglię po 865 r., stopniowo rozbiła się na trzy części i zajęła trzy najważniejsze terytoria przyszłego Dane-law. W 874 r. jedna jej część opanowała Yorkshire na północy i osiedliła się pomiędzy rzekami Humber i Tees. Druga część zajęła w 877 r. część Mercji, trzecia zaś w 879 r. Wschodnią Anglię (East Anglia). Zgodnie z wojskowym charakterem osadnictwa duńskiego głównymi ośrodkami na zajętych terenach Anglii stały się umocnione obozy duńskie, punkty strategiczne o charakterze grodów, leżące zwykle na szlakach starych rzymskich dróg, którymi wikingowie posuwali się w głąb kraju. Grody kontrolowały politycznie, militarnie i gospodarczo leżący wokół nich i związany z nimi obszar. Mimo późniejszych zmian stworzone przez Duńczyków na terenie Danelaw stosunki wykazywały znaczną trwałość i jeszcze w XI w. Anglia była rządzona za pomocą trzech różnych systemów prawnych: Wessexu, Mercji i Danelaw. Prawo duńskie obowiązywało w 15 hrabstwach, od Tamizy na południu do Tess na północy, a więc wzdłuż całej niemal wschodniej Anglii.
Opony letnie